اردوان کامکار

اردوان کامکار زادۀ سال ۱۳۴۷ در سنندج، که سنتور را از سن ۴ سالگی و نزد پدرش، حسن کامکار فراگرفت، در جوانی به همراه برادرش هوشنگ کامکار، کنسرتینوی سنتوری تصنیف کرد که در آلبومی به نام بر تارک سپیده (همراه با یک کنسرتینوی کمانچه از برادرش، اردشیر) به بازار عرضه شد.

او در سال ۱۳۵۹ به تهران آمد و فعالیتش را به طور جدی در عرصه موسیقی آغاز کرد.

او نواختن سنتور را به سطح خوبی از لحاظ تکنیکی رساند و در زمینه نوازندگی، ردیف موسیقی، گروه‌نوازی، اصول و مبانی موسیقی و آهنگسازی هم به درجاتی نسبتاً خوب رسید.

از ويژگی‌های نوازندگی او می‌توان به پاساژهای سریع و درهم تنیده، ریتم‌های پیچیده، تقسیم ملودی‌های قطعات و تقسیم آن‌ها در دو دست و یکدست بودن مضراب‌های چپ و راست اشاره نمود.

اردوان کامکار علاوه بر آثاری که برای تک‌نوازی سنتور خلق کرد، قطعات دیگری هم برای گروه‌نوازی سازهای ایرانی تصنیف کرده است.

دومین کنسرتینوی سنتور اردوان کامکار که با ارکستر زهی و پیانو همراهی می‌شد، با نام «ماهی برای سال نو» روانه بازار موسیقی شد.

این آلبوم، یک کنسرتینوی مشکل با فضایی رازآلود و باز با لحن و ریتم‌های کردی است.

اثر بعدی او، سولوی «بر فراز باد» بود.

اردوان کامکار قطعه دریا را (که قبل از سال ۱۳۶۴ ساخته بود)، در سال ۱۳۶۹ در تالار وحدت اجرا کرد.

اردوان کامکار، در آلبوم شب، سکوت، کویر اثر محمدرضا شجریان نیز به عنوان نوازنده سنتور همکاری کرد.

موسیقی متن فیلم سنتوری و موسیقی فیلم چشم‌انداز ایرانی (به کارگردانی تورج منصوری) نیز از ساخته‌های اوست.

اردوان کامکار در ۳۰ شهریور ۱۳۹۲ در پی عارضه قلبی و مغزی ابتدا در بیمارستان فرمانیه تهران بستری و سپس به بیمارستان دی منتقل شد.