تعزیه یا شبیه خوانی در اصل نمایشی است برپایه قصه ها و روایات مربوط به زندگی و مصائب خاندان پیامبر اسلام و به خصوص وقایع ماه محرم سال ۶۱ هجری در کربلا برای امام حسین (ع) و خاندانش.
تعزیه یا شبیه خوانی از آغاز تا اکنون

تاریخ پیدایش تعزیه یا شبیه خوانی

تاریخ پیدایش تعزیه دقیقا مشخص نیست، بعضی ها باورشان این است که این نمایش آیینی ریشه ایرانی دارد و پیدایش آن را به ایران پیش از اسلام به پیشینه سه هزار ساله سوگواری بر مرگ پهلوان مظلوم داستان های ملی ایران نسبت داده و این آیین را مایه و زمینه ساز شکل گیری آن دانسته اند.
و برخی دیگر با استناد به گزارش هایی، پیدایی شبیه خوانی را مشخصا از ایران بعد از اسلام و مستقیما از ماجرای کربلا و شهادت امام حسین (ع) و یارانش می دانند.

سوگواری برای شهیدان کربلا از سوی دوستداران آل علی (ع) در عراق، ایران و برخی از مناطق شیعه نشین دیگر انجام می گرفت، چنان که ابوحنیفه دینوری، ادیب، دانشمند و تاریخ نگار عرب، در کتاب خود ـ اخبارالطوال ـ از سوگواری برای خاندان علی (ع) به روزگار امویان خبر می دهد. 

اما شکل رسمی و آشکار این سوگواری، به روایت ابن اثیر، برای نخستین بار به روزگار حکمرانی دودمان ایرانی آل بویه صورت گرفت و آن چنان بود که معزالدوله احمد ابن بویه در دهم محرم سال ۳۵۲ ق «در بغداد به مردم دستور داد که برای حسین بن علی دکان هایشان را ببندند و بازارها را تعطیل کنند و خرید و فروش نکنند و نوحه بخوانند و جامه های سیاه بپوشند و مردم چنین کنند…».

معنی و تعریف تعزیه

تعزیه، در لغت به معنی سوگواری، برپای داشتن یادبود عزیزان از دست رفته، تسلیت، امر کردن به صبر، و پرسیدن از خویشان مرده است؛ 

ولی در اصطلاح، تعزیه یا شبیه خوانی به گونه ای از نمایش مذهبی منظوم گفته می شود که در آن عده ای اهل ذوق و کارآشنا در مناسبت های مذهبی و به صورت غالب، در جریان سوگواری های ماه محرم برای باشکوه تر نشان دادن آن مراسم اجرا می کنند.

شبیه خوانی به نیت آمرزیده شدن مردگان، آرزوی بهره مندی از شفاعت اولیای خدا به روز رستخیز، بازیافت تندرستی، یا برای نشان دادن ارادت و ا