حسن گلنراقی

آخرین بوسه ی گل نراقی

هنرمند یک «کاره»!

حسن گل‌نراقی (۱۳۰۰ – ۱۳۷۲) خواننده ایرانی است؛ که بیشتر به‌خاطر ترانه «مرا ببوس» معروف است.

وی هنرمندی است که همه اعتراف می کنند خوش صدا است. او سال ها در بازار تهران (سرای بلورفروش ها) کسب و کار مختصری داشت؛ قدی بلند و مویی سفید. آرام و شمرده صحبت می کرد، اما جملگی معتقدند که او درواقع، با خواندن ترانه جالب «مرا ببوس» به دنیا آمد و به عالم هنر پیوست، حسن گل نراقی دو ترانه خواند که دومی هیچ وقت به اندازه اولی شنیده نشد. با همان یک کار اما نام گل نراقی در تاریخ موسیقی نوین ایران باقی ماند.

حسن گلنراقی

مرا ببوس

این ترانه از خاطره‌انگیزترین و پرشنونده‌ترین ترانه‌های ایرانی بوده‌است.

یکی از علت‌های شهرت این ترانه تقارن آن با وقوع کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ است که شعر غم‌انگیز آن را بر سر زبان میلیون‌های ایرانی آزرده از کودتا انداخت.

دلیل دیگر سروده شدن شعر آن به وسیله حیدر رقابی (هاله) است که از فعالان سیاسی دهه ۱۳۳۰ ایران بود.

مجید وفادار

موسیقی ترانه «مرا ببوس» را مجید وفادار ساخته و اجرای آن با ویولون پرویز یاحقی همراه بوده‌است.

این ترانه ابتدا در فیلمی با هنرمندی ژاله علو استفاده شده و سپس به رادیو راه یافت.

ترانه «مرا ببوس» را، حدود یک سال و نیم پیش از این که گل نراقی اجرا کند، خانم پروانه خواند ولی موفقیتی کسب نکرد، چون مرحوم مجید وفادار سازنده آهنگ آن با حسن گل نراقی دوست بود و از صدای خوش و خوب او آگاهی داشت به گل نراقی پیشنهاد اجرای این آهنگ را کرد و گل نراقی هم پذیرفت و این آهنگ را خواند که چه خوب هم خواند و اجرا کرد، مثل بمب صدا کرد و در سراسر ایران ورد زبان مردم شد. عده ای می گویند این ترانه برای حسن گل نراقی از طرف حکومت و دستگاه وقت تولید دردسرهای فراوانی کرد.

حیدر رقابی هاله

«هاله» و آخرین بوسه

حیدر رقابی متخلص به هاله، «شاعر ترانه مرا ببوس» معروف است.

او، در سال 1310 ه. ش در تهران زاده شد. تحصیلات ابتدایی را در دبستان نوشیروان، و متوسطه را در دارالفنون به اتمام رساند. سپس وارد دانشگاه شد. از همان دوره دانشگاه به فعالیت های ادبی روی آورد.

پس از کودتای 28 مرداد، حیدر به کشورهای آلمان و آمریکا برای ادامه تحصیل رفت. پس از چندی درجه دکترا در حقوق گرفت؛ دیگر به ایران برنگشت و در آمریکا استاد دانشگاه شد.

هاله نخستین کسی است که در ایجاد و تاسیس دانشگاه دیوسی سرخ پوستان زحمت فراوان کشید. سپس مدیریت برنامه ریزی آنجا را به عهده گرفت.

کتاب های هاله را تا 30 جلد نوشته اند که مطرح ترین آن ها عبارت اند از: «فلسفه دنیای سوم، شقایق ها، آسمان شک، خاطرات میگون، شهرزاد و شاعر شهر شما.»

هاله بعد از انقلاب اسلامی به ایران آمد و دوباره به آمریکا برگشت و به علت بیماری در آمریکا چشم از جهان فروبست و ثابت کرد که بهار او گذشته است، گذشته نیز گذشته است.

حسن گلنراقی

درگذشت

گل‌نراقی در پایان عمر خود، گرفتار بیماری آلزایمر و تومور مغزی شد، و در مهر ماه سال ۱۳۷۲ در تهران درگذشت.

حسن گل‌نراقی در گورستان قدیمی امامزاده طاهر واقع در مهرشهر کرج به خاک سپرده شد.

حسن گلنراقی و فردین

نظر استاد اکبر گلپایگانی درباره حسن گل نراقی

گل نراقی آدم خیلی خوبی بود و همین طور خواننده خیلی خوبی.

رفیق عزیزم بود که هرگز فراموشش نمی کنم و آنقدر با هم خاطره داشته‌ایم که همیشه جایی گوشه ذهنم نام یادش زنده باشد.

من و حسن گل نراقی و انوشیروان روحانی با هم روزهای خوب زیادی داشته‌ایم، رفیق بوده‌ایم و دوره‌های زیادی داشتیم و دور هم جمع می‌شدیم.

حسن هم همیشه برایمان «مرا ببوس» را می‌خواند. آنقدر هم قشنگ می‌خواند که به دل می‌نشست. بارها در خانه من این قطعه را خوانده بود و همیشه هم خودم از او می‌خواستم دوباره بخواندش. از بس خوب و قشنگ می‌خواند، آدم دلش نمی‌آمد گل نراقی را ببیند و این قطعه را نشوند.

گل نراقی در بازار کار داشت و نمی‌توانست شغلش را رها کند، با توجه به شغل اصلی‌اش نمی‌توانست برای موسیقی هم خیلی وقت بگذارد و برای همین هم خیلی در موسیقی مسیر را ادامه نداد.