سی تار

سیتار
عباس مهرپویا نوازنده‌ایکه سیتار را به موسیقی ایران بازگرداند

سيتار دسته‌اى بلند و کشيده و کاسه‌اى بزرگ به شکل گلابى دارد.

سيتار علاوه بر سيم‌هاى اصلى داراى سيم‌هاى فرعى يا هم‌نوا نيز هست که در زير سيم‌هاى اصلى سيتار بسته مى‌شوند.

سيم‌هاى اصلى که وظيفه توليد اصوات را بر عهده دارند پس از ضربه خوردن، سيم‌هاى فرعى را به صدا درمى‌آورند.

دستان‌های روی دسته این ساز فلزی و کمانی شکل‌ هستند.

فراگيرى اين ساز بسيار سخت است و نياز به تمرين طولانی و مستمر دارد.

باوجوداینکه، اکثریت مردم، این ساز را متعلق به کشور هندوستان می‌دانند اما این ساز در اصل ایرانی است.

در زمان امیرخسرو دهلوی سیتار از ایران به هند برده می‌شود و رفته رفته از موسیقی ایرانی جدا می‌گردد؛ اما مجددا توسط عباس مهرپویا به موسیقی ایران بازگردانده می‌شود.

عباس مهرپویا از شاگردان روای شانکار، یکی از نوازندگان چیره‌دست سیتار، است.

ولایت خان نیز از دیگر نوازندگان مشهور سیتار به حساب می‌آید.

سيتار داراى هفت سيم اصلى و يازده سيم هم‌نوا دارد.

نوع ديگر سيتار که در هندوستان به آن Mind  گفته مى‌شود، قابليت نواختن گام مینور را دارد که براى نوازندگان  “گیتار راک” يک رؤيا محسوب مى‌شود.

فراگيرى اين ساز بسيار پيچيده و سخت بوده، نياز به زمان طولانى و همچنين تمرين جدى دارد.

سی‌تار انواع مختلفی دارد و شکل کاسه و شمار سیم‌ها در انواع آن فرق می‌کند.

بطورکلی می‌توان این ساز را به سه گونه تقسیم کرد:

نوع اول

فقط دارای ۷ سیم اصلی و بدون سیم تشدیدکننده‌است.

نوع دوم

دارای ۷ سیم اصلی و ۱۱ یا ۱۳ سیم تشدیدکننده‌است.

نوع سوم

دارای مشخصات نوع دوم به اضافه یک کاسه اضافی در بالای دسته ساز است که بیشتر نقش تزئینی دارد تا شدت‌دهنده صدا.