داریوش صفوت

داریوش صفوت

داریوش صفوت، موسیقیدان و نوازندۀ سه تار و سنتور، در سال 1307 در خانواده‌ای هنرمند که از چندین نسل پیش، همه سه تار می‌نواختند به دنیا آمد.

در کودکی سه تار را نزد پدر آموخت و از سال 1323 به بعد، در محضر اساتید بزرگی به تکمیل هنر خود پرداخت و به موازات موسیقی به تحصیلات حوزوی و دانشگاهی نیز ادامه داد.

در سال 1344 به اخذ درجۀ دکترای حقوق بین‌الملل از دانشکدۀ حقوق پاریس نائل شد.

وی در مؤسسات آموزشی ایران و فرانسه تدریس کرده و در سال 1371 از طرف وزارت علوم ایران به عنوان استاد نمونۀ دانشگاه‌های سراسر کشور برگزیده شد.

علاوه براین، عضو پیوستۀ فرهنگستان علوم نیز بود و در سال 1385 از طرف وزارت فرهنگ کشور فرانسه به او بالاترین مدال فرهنگی آن کشور به نام “شوالیه هنر و ادبیات” اهدا شد.

آذرسینا، استاد کمانچه و اهنگساز می‌گوید: “دکتر صفوت اندیشمندی است که در اثر سال‌ها ریاضت و تعمق برای درک زیربنا و اصول موسیقی دستگاهی ایران به جایگاهی پرقدر و بالا، دست یافت.”

گنجه‌ای استاد کمانچه می‌گوید: “من از دکتر صفوت مطالب اخلاقی بسیاری آموخته‌ام. وی مرتب برای ما از اخلاق و دوستی‌های عارفانه می‌گفت.”

کیانی استاد سنتور می‌گوید: “مهمترین نکته‌ای که در آموزش‌های ایشان رعایت می‌شد، اهمیت دادن به معنویت در هنر موسیقی بود، تا ما جوان‌های قدیم را به این سو بکشاند که برای حفظ موسیقی ایرانی، اخلاق از همه مهم‌تر است، تا این هنر بتواند جایگاه معنوی خودش را بیابد.”

داریوش صفوت در سال 1358 از مدیریت “مرکز حفظ و اشاعۀ موسیقی ایران” کناره گرفت اما همچنان سرپرست بخش موسیقی دانشگاه تهران بود و به تربیت هنرجویان ادامه می‌داد.

در سال 1381 پس از 50 سال کار در دانشگاه تهران به مقام بازنشستگی نائل شد.

در سال 1385، وزیر فرهنگ فرانسه “نشان شوالیه هنر” را به او اعطا کرد.

آخرین اثر این استاد بزرگ کتاب “فلسفۀ موسیقی” نتیجۀ تفکرات و تأملات اوست.

برگرفته از: “هشت گفتار دربارۀ فلسفۀ موسیقی”