در سال 1362 در تهران به دنیا آمد.
فارغ‌التحصیل رشتۀ تئاتر است و هم‌زمان خوانندگی و آهنگ‌سازی موسیقی دراماتیک را هم تجربه کرده.

محدودۀ صدای وسیع و درخورتوجهش از او تِنورخوانی ورزیده ساخته‌است.

در سال 86 با ساخت و اجرای کار “خاک پر خون” چهره‌ای یافت.

ضمن این‌که توانایی نوازندگی پیانو (ساز اصلی)، گیتار و درامز را نیز دارد.

او هم‌اکنون به تدریس سلفژ و آواز کلاسیک، ساخت موسیقی فیلم “وُکال” و قطعات ارکسترال مشغول است.

اما سخنی درباره تلفیق شعر با موسیقی
به طور منطقی، در تلفیق شعر و موسیقی، خواننده باید ضمن رعایت هجاهای شعری و ترکیب آن با هجاهای موسیقی گوشه‌ی مورد نظر، سعی کند با ایجاد تحریرهای مناسب در متن کلام و یا مواقع شروع یا پایانی قطعه نزدیکی به نهایت هماهنگی شعر موسیقی را داشته باشد. در این جا به شرح مختصر مفهوم هجای موسیقی گوشه یا عروض شعر در گوشه‌ها می‌پردازیم، با توجه به این که گوشه‌های موسیقی دارای جملات مستقل و کاملأ متفاوتی از نظر شکل ملودی و ضربی یا وزن درونی هستند، بنابراین اجرای هر یک از گوشه‌ها نیاز به شناخت وزن یا ضرب هجایی گوشه و تطبیق آن با عروض شعری مناسب دارد. برای مثال وزن هجایی گوشه (کرشمه) در دستگاه ماهور به این ترتیب است: مفاعِلُن فعلاتُن مفاعِلُن فَعِلنُ.

و معمولأ در ردیف این شعر خوانده می‌شود: هزار مرتبه به از آن لب شکرین. ( و البته تمامی عروض شعری و موسیقی در ردیف و ادبیات بر هم منطبق نیست و در مجموعه‌ای مجزا به شرح این مطلب می‌پردازیم.)
همان‌طور که می‌دانیم این شعر معمولأ برای انتخاب و اجرای ردیف به کار برده شده و با کمی تحقق، تعمق، زحمت و جستجو می‌توان شعر مناسبی که…
پس باید در تلفیق شعر و موسیقی، در اولین مرحله تلفیق هجای شعر و موسیقی صورت گیرد، سپس فضای معنوی موسیقی را با استفاده از تحریر از پیش طرح‌شده و نحوه‌ی درست بیان شعر به وجود آورد و در انتها به ترکیب معنوی شعر و موسیقی پرداخت. این توضیح ضروری است که هدف از طرح این بیان، نکات اصلی آواز به صورت کوتاه و مختصر است و موارد مربوط به چگونگی شناخت عروض شعر و هجای شعری به صورت موسیقی از حوصله‌ی این مجموعه خارج است و خوانندگان گرامی می‌توانند این گونه مقوله‌ها را در کتاب‌هایی که در این موارد نوشته شده مانند کتاب «شعر و موسیقی» نوشته دکتر مهدی فروغ بیابند. در این جا به نحوه‌ی اجرای یک آواز ایده‌آل از دیدگاهی که منطبق بر سنت‌ها و همچنین همراه منطق اجتماعی امروز باشد، می‌پردازیم: مهم‌ترین موردی که هر شخص برای اجرای آواز باید رعایت کند، در ابتدا انگیزه و هدف از اجرای آواز است. هنگامی که این مرحله مشخص شد با توجه به فضای حالت، حس، انگیزه و هدف فوق که می‌تواند حماسی تاریخی، اجتماعی، سیاسی شاعرانه، عاشقانه، اندوهگین یا شاد و .. باشد، باید به انتخاب شعر مناسب و سپس به انتخاب دستگاه، مقام، گوشه یا گامی از موسیقی بپردازیم که دارای این چنین فضایی باشد. البته در این که باید ابتدا شعر یا موسیقی را با اولویت انتخاب کرد اصراری نیست؛ زیرا هر دو با هم توأمند. در جهت ترکیب بیشتر و نزدیکی فضای حسی شعر و موسیقی هم باید به انتخاب گوشه‌هایی بپردازیم که از نظر فضای ملودی و ریتم با شعر و انگیزه‌ی اجرا مرتبط باشد، البته همان‌طور که به نظر می‌رسد این کار تا حدود زیادی دشوار است.