انگشت گذاری با دست چپ

برای درک حالت گیری صحیح دست چپ روی گیتار، دست چپ تان را کاملا باز کنید، کف دستتان را رو به بالا بگیرید، شست تان را بین انگشت یک و دو بفشارید و دستتان را مشت کنید. تمام بند انگشتها باید خم باشند. دستتان پس از گرفتن دستۀ گیتار باید به همین حالت باشد.

انگشت شست پشت دستۀ گیتار قرار می‌گیرد، صاف تر ولی نرم و راحتتر از زمانیکه دستتان را مشت می کنید. بند انگشتان چه در موقع گرفتن فرت و چه در حالت استراحت، باید خمیده باشند. دست چپ همچنان باید بصورت کاملا طبیعی روی دستۀ گیتار قرار بگیرد.

برای انگشت گذاری بر نتی مشخص، نوک انگشتان را در حالیکه بند انگشت خمیده است، روی سیم فشار دهید. سعی کنید تا حد امکان نوک انگشت به صورت عمودب و بدون زاویه روی سیم قرار بگیرد.

 

در این حالت بیشترین فشار بر سیم وارد می شود و از تماس گوشۀ انگشت با سیم مجاور نیز، که ممکنست باعث ایجاد زنگ شود، جلوگیری خواهد شد. برای محکم تر نگه داشتن دسته با انگشت شست تان، از پشت به فرت برد فشار آورید.

توجه داشته باشید که موقع انگشت گذاری بر فرتی خاص، انگشت تان را به جای میلۀ فلزی باید بین فرت ها قرار دهید. بعنوان مثال، در صورتیکه نت فرت پنجم را می نوازید، انگشت تان را مابین میله های فرت های چهارم و پنجم قرار دهید.

 

انگشت تان را در مرکز مربع، یعنی درست بین دو فرت، قرار ندهید. بلکه، باید آنرا در نزدیکی فرت بالاتر (زیر تر) بگذارید. این تکنیک باعث تولید صدایی صاف و جلوگیری از ایجاد زنگ می شود.

 

انگشت گذاری با دست چپ به توان بدنی زیادی نیاز دارد ولی قوی کردن دست چپ زمان می برد. به این منظور برای بالا بردن توان انگشت گذاری دست چپ تان از تمرین کردم مداوم غافل نشوید.

با توجه به نیروی زیادی که هنگام انگشت گذاری با دست چپ صرف می شود، این احتمال وجود دارد که بقیۀ اعضای بدن تان برای جبران آن نیرو، تحت فشار قرار گیرند.

 

دقت کنید که در فواصل معین، کتف چپ تان را که هنگام کار کردن بر روی انگشت گذاری کمی رو به بالا قرار می گیرد، شل کنید. در فواصل زمانی مشخصی به شانه هایتان استراحت دهید. بازو و ساعدتان را به صورت موازی در دو سمت بدن رها کنید.آرنج را نیز نرم و آرام در کنار بدن تان قرار دهید.

برای حفظ حالت مناسب دست چپ، باید حالتی راحت و طبیعی به آن بدهید. اگر دستتان درد گرفت یا کوفته شد، نواختن را قطع و استراحت کنید.

نحوه صحیح انگشت گذاری در گیتار

نحوه انگشت گذاری در گیتار الکتریک

دستۀ گیتارهای الکتریک در مقایسه با دستۀ گیتارهای آکوستیک، باریک تر (از سیم اول تا ششم) و نازک تر (از فرت برد تا پشت دسته) است، از این رو، انگشت گذاری روی گیتارهای الکتریک آسان تر است.

 

ولی از سوی دیگر به هیمن دلیل، فضای موجود بین سیمها نیز کمتر خواهد بود. بنابراین، احتمال تماس انگشت با سیمهای مجاور بیشتر است. در هر صورت، بزرگترین تفاوت انگشت گذاری روی گیتارهای الکتریک و آکوستیک، سیم نایلونی یا سیم فلزی در اکشن سیم است.

اکشن گیتار به میزان ارتفاع سیم از دسته و تا حدودی سادگی انگشت گذاری روی فرت ها اشاره دارد. در گیتار الکتریک، انگشت گذاری روی سیم ها مثل بریدن کره با چاقوی داغ است.

 

اکشن ساده تر در گیتار الکتریک باعث ساده تر شدن حالت گیری دست چپ در مقایسه با گیتارهای آکوستیک می شود، زیرا کف دست چپ چرخش کمتری به بیرون خواهد داشت.

نحوه صحیح انگشت گذاری در گیتار

با توجه به اینکه گیتارهای سیم نایلونی فرت برد پهن تری دارند و گزینۀ انتخابی موسیقی کلاسیک هستند، انگشت گذاری روی دستۀ آنها مستلزم شیوۀ رسمی تری خواهد بود.

سعی کنید نرمۀ انگشتانتان (یعنی قسمتی که انگشتان را به کف دست متصل می کند) موازی و در فاصله ای نزدیک گوشۀ دسته قرار بگیرند تا همۀ انگشتان تان قائم بر سیمها و در فاصله ای برابر تا دسته قرار داشته باشند.

مضراب زنی با دست راست

اگر گیتار را روی ران پا قرار دهید و بازوی راست تان را بر قوس بزرگ بدنه بگذارید، دست راست تان به صورت کاملا کشیده سیمها را با زاویه ای حدود 60 درجه قطع می کند.

 

این حالت برای نواختن سیمها با مضراب خوب است. برای نوازندگی با انگشتان، باید دست راست تان را با زاویه ای قائم تر بر سیمها نگه دارید. در گیتارهای کلاسیک، دست راست تان باید تا حد امکان زاویه ای نزدیک 90 درجه روی سیمها داشته باشد.

اکثر اوقات، گیتار الکتریک را با مضراب می نوازند. خواه قطعه در سبک راک اند رول باشد، بلوز، جاز یا پاپ. در مورد گیتار آکوستیک، اغلب ریتم ها و تقریبا همۀ قطعات لید (ملودی های تک نتی) را از طریق گرفتن پیک، یا مضراب بین شست و انگشت اشاره می نوازند.

نحوه صحیح انگشت گذاری در گیتار

 

نحوه صحیح انگشت گذاری در گیتار

به هنگام نواختن، مضراب را بیش از حد سفت نگه ندارید. در چند هفتۀ اول که از مضراب استفاده می کنید ممکنست بارها و بارها از دستتان بیفتد. نگران نباشید.

انواع مضراب ها

مضراب ها مقاومت های مختلفی دارند. مقاومت مضراب بیانگر ضریب سختی یا ضخامت آن است. کنترل کردن مضراب های ظریف برای مبتدی ها آسان تر است.

مضراب های متوسط محبوب ترین نوع مضراب ها هستند، زیرا در عین برخورداری از انعطاف پذیری کافی برای نواختن راحت ریتم، برای نواختن لید نیز سختی و مقاومت لازم را دارند.

اما مضرابهای ضخیم ممکنست در نگاه اول سنگین و بددست به نظر برسند ولی معمولا نوازندگان ماهر و حرفه ای از این گونه مضراب ها استفاده می کنند.

استفاده از انگشت به جای مضراب

به نوازندگانی که دوست ندارند از مضراب استفاده کنند و به جای آن از دست راست شان استفاده می کنند، در اصطلاح فینگر پیک زن می گویند.

فینگر پیکینگ یا زخمه زنی با انگشت به معنای شیوۀ نواختن سیمهای گیتار با تک تک انگشتان دست راست است. انگشت شست سیمهای باس، بم و انگشتان دیگر سیم های ترییل، زیر را می نوازند.

در شیوۀ زخمه زنی با انگشت، برای نواختن باید از نوک انگشتانتان کمک بگیرید. دست تان را بر سوراخ صدا (اگر آکوستیک می زنید) بگذارید و مچ را ثابت ولی نرم و راحت نگه دارید. اگر مچ را با کمی انحناء نگه دارید تا انگشتان بر سیمها عمودتر قرار بگیرند، بهتر خواهد بود.

برگرفته از: کتاب گیتار، نوشتۀ مارک فیلیپس