غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه‌های گل‌های جاویدان و گل‌های رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشته و برنامه‌های متعدد و گوناگون دیگری که از این خواننده بزرگ و هنرمند به یادگار مانده است.

غلامحسین بنان

بیوگرافی

غلامحسین بنان، ۱۵ اردیبهشت ۱۲۹۰ در محله قلهک تهران به دنیا آمد.

پدرش کریم‌خان بنان‌الدوله نوری و مادرش از خانواده قاجار و دختر شاهزاده رکن‌الدوله (برادر ناصرالدین شاه) بود.

او از شش سالگی در رشته‌های خوانندگی و هم چنین نوازندگی پیانو به تحصیل موسیقی پرداخت.

گفته می‌شود یکی از معلمان او درواقع مادرش بوده که با نوازندگی پیانو آشنایی داشته است.

اولین استاد او هم در خانه حضور داشته؛ کریم‌خان بنان‌الدوله پدر غلامحسین بنان.

 استاد بعدی او، میرزا طاهر ضیاءذاکرین رثایی و سومین استادش ناصر سیف بوده‌اند.

غلامحسین بنان

فعالیت حرفه‌ای

از سال ۱۳۲۱ صدای غلامحسین بنان، همراه با همکاری عده‌ای از هنرمندان دیگر از رادیو تهران به گوش مردم ایران رسید و در چشم‌به‌هم‌زدنی نام بنان زبانزد همه شد. روح‌الله خالقی او را در ارکستر انجمن موسیقی شرکت داد و با ارکستر شماره یک نیز همکاری را شروع کرد.

بنان در طول فعالیت هنری خود، حدود 350 اهنگ را اجرا کرد و آنچه که امتیاز مسلم صدای او به حساب می‌آمد، زیروبم‌ها و تحریرات صدای او است که مخصوص به خودش است.

بنان نه تنها در آواز قدیمی و کلاسیک ایران استاد بود، بلکه در نغمات جدید و مدرن ایران نیز تسلط کامل داشت.

غلامحسین بنان

تصنیف زیبا و روح پرور «الهه ناز» او بهترین معرف این ادعا است.

استعداد شگرف او در مرکب‌خوانی و تلفیق شعر و موسیقی بارها ستایش موسیقی‌دانان معاصرش را برانگیخته است.

او در سال ۱۳۳۲ به پیشنهاد شادروان خالقی به اداره کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و به عنوان استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول گردید و در سال ۱۳۳۴ رئیس شورای موسیقی رادیو شد.

غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه‌های گل‌های جاویدان و گل‌های رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشته و برنامه‌های متعدد و گوناگون دیگری که از این خواننده بزرگ و هنرمند به یادگار مانده است.

غلامحسین بنان

در این برنامه‌ها، استادان تراز اول موسیقی سنتی چون روح‌الله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی، و علی تجویدی با او همکاری داشته‌اند.

آذر ماه 1336 وقتی بنان با اتومبیل شخصی در جاده کرج مشغول رانندگی بود با کامیونی تصادف کرد و در این سانحه چشم راست خود را از دست داد و به همین خاطر همیشه از عینک دودی استفاده می‌کرد.

بنان، برای معالجه به خارج از کشور مسافرت کرد و بعد از برگشت از این سفر تصمیم گرفت در مواضع هنری خود بازنگری کند.

غلامحسین بنان

او می‌گفت: “من از این پس کوشش می‌کنم آثاری اجرا کنم که دارای وزنی شاد و شعری امیدوارکننده است. من جداً از ادامه شیوه قدیم که شباهت به مرثیه‌خوانی دارد خسته شده‌ام، البته در این زمینه آهنگسازان باید با من یاری و همکاری کنند”.

حاصل این تصمیم اجرای ترانه‌های دلنشین و ساده ای است که اتفاقاً از خیلی از تصانیف آن دوره رادیو استوارتر و برازنده خواننده عالی‌مقامی چون او است.

گفته می‌شود بنان در طول فعالیت‌های هنری‌اش، حول‌وحوش ۳۵۰ قطعه را خوانندگی کرده است.

 اساتید موسیقی سنتی، ویژگی خاص صدای بنان را درک درست از پورتامنتوخوانی و رعایت نوانس درست حین خواندن می‌دانند؛ یعنی او می‌توانست از حجم صدای خود در جهت ادای شعر بهترین استفاده را داشته باشد.

غلامحسین بنان

ویژگی دیگر بنان که از دیگر نکاتی بود که او را به این حد از شهرت رساند، جسارت او در اجرای نغمات جدید و مدرن ایران بود.

 او استعداد بالایی در مرکب‌خوانی و تلفیق شعر و موسیقی در آوازهایش داشت که بسیار موردتحسین اهالی فن قرار گرفت.

از ماندگارترین ترانه‌های بنان می‌توان به:

آهنگ آذربایجان در مایه دشتی، آمدی جانم به قربانت در مایه بوسلیک، الهه ناز در مایه دشتی، بهار دلنشین در آواز اصفهان، بوی جوی مولیان در آواز اصفهان، تصنیف توشه عمر در دستگاه همایون، یار رمیده، می ناب، خاموش، مراعاشقی شیدا، من از روز ازل، نوای نی و سرود همیشه جاوید ای ایران در مایه دشتی اشاره کرد.

غلامحسین بنان

همسر دوم بنان خانم پری دخت‌آور بیان می‌کند که بنان بهترین اثر خود را «حالا چرا» و «کاروان» می‌دانسته و می‌گفت: “کاروان را برای بعد از مرگم خوانده‌ام”.

غلامحسین بنان هشتم اسفند ۱۳۶۴ در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و برخلاف وصیتش که سفارش کرده بود در مزار ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.

غلامحسین بنان

او مدت‌ها بود از بیماری گوارشی و هم چنین افسردگی رنج می‌برد.